پژمان جوزی، رئیس انجمن صنعت ساختمان، در نشست خبری با اشاره به ظرفیت‌های استان‌های شمالی در حوزه ساخت‌وساز و گردشگری، یکی از مهم‌ترین موانع توسعه این مناطق را طولانی شدن فرآیند صدور مجوز و انتقال پرونده پروژه‌ها برای تصمیم‌گیری در سطح ملی دانست.
وی گفت: سرمایه‌گذار زمانی که وارد یک استان می‌شود، ممکن است زمین، سرمایه، طرح، شریک و منابع مالی در اختیار داشته باشد و حتی برای اجرای زیرساخت‌های مورد نیاز پروژه نیز اعلام آمادگی کند، اما پس از بررسی‌های استانی، پرونده برای تصمیم‌گیری به مرکز ارسال می‌شود و ممکن است ماه‌ها یا حتی سال‌ها در انتظار تعیین تکلیف باقی بماند.
به گفته جوزی، منظور از «مرکز»، شورای عالی شهرسازی و معماری ایران است. شورایی که تصمیم‌گیری درباره برخی پروژه‌ها در آن می‌تواند به گلوگاه خواب سرمایه تبدیل شود. در این شرایط، هزینه ساخت افزایش می‌یابد، قیمت‌ها تغییر می‌کند و شرایط اقتصادی پروژه نسبت به زمان آغاز فرآیند تغییر می‌کند؛ در نتیجه طرحی که در ابتدا می‌توانست برای استان فرصت اقتصادی و اشتغال ایجاد کند، ممکن است توجیه اقتصادی خود را از دست بدهد.
گردشگری بدون زیرساخت
رئیس انجمن صنعت ساختمان با اشاره به نام‌گذاری هفته جاری به‌عنوان هفته گردشگری، گفت: گردشگری ایران همچنان با کمبود زیرساخت‌های مناسب روبه‌روست. به گفته او، محدودیت شبکه ریلی و نبود پروازهای کافی و رقابتی، باعث شده بخش قابل‌توجهی از سفرهای داخلی به مقاصد نزدیک محدود شود. در شرایطی که دولت و دستگاه‌های مسئول با محدودیت منابع مالی برای توسعه هتل‌ها و مجموعه‌های اقامتی مواجه‌اند، باید امکان حضور موثر بخش خصوصی در این حوزه فراهم شود. با این حال، به گفته جوزی، در عمل سرمایه‌گذارانی که برای اجرای پروژه‌های واقعی وارد میدان می‌شوند، با موانع و فرآیندهای متعدد اداری مواجه هستند.
جوزی با طرح این پرسش که چرا استان‌هایی مانند مازندران که می‌توانند مقصد سرمایه‌گذاری باشند، به «ایستگاه انتظار سرمایه‌گذار» تبدیل شده‌اند، گفت: امروز از استاندار انتظار جذب سرمایه‌گذار، از مدیرکل گردشگری انتظار تعریف پروژه، از شهرداری انتظار توسعه شهری و از دستگاه‌های استانی انتظار ایجاد اشتغال داریم، اما زمانی که یک پروژه بزرگ وارد استان می‌شود، بخش مهمی از اختیار تصمیم‌گیری از سطح استان خارج می‌شود.
مشکل شمال کمبود زمین نیست
رئیس انجمن صنعت ساختمان تاکید کرد: مشکل اصلی شمال کشور کمبود زمین نیست، بلکه نحوه استفاده از زمین است. ادامه ساخت‌وساز پراکنده در مناطق شمالی می‌تواند به جای توسعه پایدار، موجب گسترش بی‌برنامه سکونتگاه‌ها و افزایش هزینه‌های زیرساختی شود. هر قطعه زمین پراکنده به راه دسترسی، شبکه آب، برق و فاضلاب، پارکینگ و خدمات شهری نیاز دارد و در نهایت شهر و طبیعت باید هزینه این پراکندگی را پرداخت کنند.
جوزی در همین زمینه بر ضرورت توجه به «تراکم هوشمند» تاکید کرد و گفت: نباید تراکم برنامه‌ریزی‌شده را با تراکم بی‌ضابطه یکسان دانست. می‌توان در یک محدوده مشخص، یک مجموعه گردشگری متراکم ایجاد کرد و در مقابل، بخش بیشتری از زمین را برای فضای سبز، طبیعت و خدمات عمومی آزاد گذاشت.
پنجره واحد واقعی، نه روی کاغذ
وی همچنین خواستار اصلاح فرآیند صدور مجوزها و ایجاد پنجره واحد واقعی برای سرمایه‌گذاران شد و گفت: پنجره واحد باید به این معنا باشد که سرمایه‌گذار یک بار پرونده خود را ارائه کند، زمان مشخصی برای رسیدگی داشته باشد، دستگاه مسئول را بشناسد و بداند پاسخ نهایی چه زمانی صادر خواهد شد. اگر اجرای پروژه‌ای از نظر قانونی امکان‌پذیر نیست، باید در یک فرآیند شفاف و در زمان مشخص اعلام شود؛ اما اگر پروژه امکان اجرا دارد، سرمایه‌گذار نباید سال‌ها در انتظار تصمیم باقی بماند.
رئیس انجمن صنعت ساختمان در پایان خواستار تغییر رویکرد در سیاست‌گذاری توسعه شمال کشور شد و گفت: باید از خرد شدن زمین‌ها به سمت تجمیع، از پرونده‌های بلاتکلیف به سمت زمان‌بندی مشخص صدور مجوز و از تصمیم‌گیری‌های طولانی به سمت حکمرانی سریع و شفاف حرکت کرد. چنین رویکردی می‌تواند ضمن کاهش فشار بر اراضی طبیعی، به ایجاد اشتغال پایدار و توسعه گردشگری کمک کند و مانع از آن شود که سرمایه‌ای که می‌تواند وارد بخش ساختمان و گردشگری شود، سال‌ها در انتظار تصمیم و مجوز باقی بماند.
دیدگاهی وجود ندارد.